En dan word ik na ´n avond stappen in Beesd door die dronken te hard rijdende imbeciel aangereden in mijn auto.  Dit was op  3 december 1995. Ik lag 8 weken in coma. Toen moest ik weer helemaal van baby af aan beginnen: goed eten en slikken, zindelijkheidstraining, leren duidelijk praten, leren lopen, last but not least leren rolstoelrijden. Want ik bleek en bleef linkszijdig verlamd en kon niet meer lopen. Ik had helaas wel de bagage van ´n 23-jarige valide, die wist en nog steeds weet wat hij kon. Maar nu opnieuw en er tegenaan. Ik kan u wel vertellen dat dat niet 1,2,3 gedaan is en ik ben er nog niet, maar ik ben gelukkig wel ´n eind op de goede weg. Maar nog steeds stoot ik mijn neus tegen omstanders die het zo goed bedoelen maar niet willen/kunnen inzien wat er in mij omgaat. Ik wil met deze site geen medelijden wekken, maar ik zou wel graag enig wederzijds respect willen kweken, niet alleen voor mijzelf, maar ook voor al die anderen die ditzelfde gevecht noodgedwongen aan moeten gaan. Nu weet ik ook dat ik moet oppassen om geen moraalridder te worden, want daar ontbreekt mij de energie en de fut voor. Maar als ik kan voorkomen dat anderen ditzelfde lot, dat mij overkomen is, kan besparen dan vind ik toch dat deze website nut heeft. Zocht ik eerder mijn heil in de alcohol  en  nicotine ,  nu probeer ik mijn rust te vinden in het maken van o.a. deze website. Nu zult u misschien denken die man zou hulp moeten zoeken bij één van de vele hulpverleners die Nederland rijk is. Dan kan ik u vertellen dat ik dit ook heb gedaan en nog steeds doe maar ik heb hierin nog niet mijn heil kunnen vinden. Misschien omdat ik zelf te eigenwijs, of te trots ben. Ik wil 't zelf oplossen. Dus misschien dan toch een moraalridder. Ik wil niet , absoluut niet, worden bestempeld als 'n zielige rolstoeler maar wel als 'n volwaardig individu met 'n verleden, dat 'n dronken te hard rijdende imbeciel heeft verziekt, voor de rest van mijn leven.


Infotekst-2